In illo témpore: Loquebátur Jesus princípibus sacerdótum et pharisǽis in parábolis, dicens: Símile factum est regnum cœlórum hómini regi, qui fecit núptias fílio suo. Et misit servos suos vocáre invitátos ad nuptias, et nolébant veníre. Iterum misit álios servos, dicens: Dícite invitátis: Ecce, prándium meum parávi, tauri mei et altília occísa sunt, et ómnia paráta: veníte ad núptias. Illi autem neglexérunt: et abiérunt, álius in villam suam, álius vero ad negotiatiónem suam: réliqui vero tenuérunt servos ejus, et contuméliis afféctos occidérunt. Rex autem cum audísset, iratus est: et, missis exercítibus suis, pérdidit homicídas illos et civitátem illórum succéndit. Tunc ait servis suis: Núptiæ quidem parátæ sunt, sed, qui invitáti erant, non fuérunt digni. Ite ergo ad exitus viárum et, quoscúmque invenéritis, vocáte ad núptias. Et egréssi servi ejus in vias, congregavérunt omnes, quos invenérunt, malos et bonos: et implétæ sunt núptiæ discumbéntium. Intrávit autem rex, ut vidéret discumbéntes, et vidit ibi hóminem non vestítum veste nuptiáli. Et ait illi: Amíce, quómodo huc intrásti non habens vestem nuptiálem? At ille obmútuit. Tunc dixit rex minístris: Ligátis mánibus et pédibus ejus, míttite eum in ténebras exterióres: ibi erit fletus et stridor déntium. Multi enim sunt vocáti, pauci vero elécti.
Naquele tempo, falando Jesus aos príncipes dos sacerdotes e aos fariseus por meio de parábolas, disse-lhes: O reino dos céus é semelhante a um rei que, que rendo celebrar as bodas do filho, mandou os servos chamar aqueles que haviam sido convidados para assistir. Eles, porém, não quiseram vir. Novamente mandou outros servos com esta participação: «Preparei o banquete; estão já mortos os bois e os animais gordos; tudo está preparado; vinde, pois, às bodas». Mas nenhuma atenção lhes dispensaram; e um foi para a sua casa de campo, outro para os seus negócios, e ainda outros detiveram os servos, ultrajando-os e matando-os. Então o rei, tendo conhecimento do que se passara, ficou cheio de ira e mandou os seus exércitos matar os assassinos e queimar a sua cidade. Depois disse aos servos: «As bodas estão preparadas, mas aqueles que haviam sido convidados não eram dignos. Ide vós, pois, pelas encruzilhadas dos caminhos e chamai para as bodas todos quantos encontrardes». Saíram os servos pelos caminhos e reuniram todos quantos encontraram, quer bons, quer maus, ficando cheia de convivas a sala das bodas. Entretanto o rei entrou para ver os que estavam. E tendo visto um dos convivas sem as vestes das bodas, disse-lhe: «Amigo, como te atreveste a entrar sem a veste das bodas?». O conviva guardou silêncio. Então o rei disse aos servos: «Amarrai-o de pés e mãos e lançai-o fora nas trevas, nesse lugar de choro e de ranger de dentes; pois muitos são os chamados, mas poucos os escolhidos».