In illo témpore: Abeúntes pharisǽi consílium iniérunt, ut cáperent Jesum in sermóne. Et mittunt ei discípulos suos cum Herodiánis, dicéntes: Magíster, scimus, quia verax es et viam Dei in veritáte doces, et non est tibi cura de áliquo: non enim réspicis persónam hóminum: dic ergo nobis, quid tibi vidétur, licet censum dare Cǽsari, an non? Cógnita autem Jesus nequítia eórum, ait: Quid me tentátis, hypócritæ? Osténdite mihi numísma census. At illi obtulérunt ei denárium. Et ait illis Jesus: Cujus est imágo hæc et superscríptio? Dicunt ei: Cǽsaris. Tunc ait illis: Réddite ergo, quæ sunt Cǽsaris, Cǽsari; et, quæ sunt Dei, Deo.
Naquele tempo, retirando-se os fariseus, combinaram em conselho surpreender Jesus nas suas palavras, para O acusarem. Mandaram-Lhe, pois, os seus discípulos com os herodianos, que Lhe disseram: «Mestre, sabemos que sois verdadeiro e que ensinais o caminho de Deus com verdade, sem vos preocupardes com quem quer que seja, pois não olhais à situação das pessoas. Dizei-nos, portanto, o que Vos parece a este respeito: É lícito pagar ou não o tributo a César?». Jesus, conhecendo a sua malícia, respondeu-lhes: «Hipócritas, porque me tentais? Mostrai-me a moeda do tributo». Apresentaram-Lhe um dinheiro. Então Jesus continuou: «De quem é esta imagem e esta inscrição?». Responderam eles: «De César». E Jesus continuou: «Dai, portanto, a César o que pertence a César, e dai a Deus o que a Deus pertence».