In illo témpore: Missus est Angelus Gábriel a Deo in civitátem Galilææ, cui nomen Nazareth, ad Vírginem desponsátam viro cui nomen Joseph, de domo David, et nomen Vírginis María. Et ingréssus Angelus ad eam, dixit: Ave, grátia plena: Dóminus tecum: benedícta tu in muliéribus. Quæ cum audísset, turbáta est in sermóne ejus; et cogitábat, qualis esset ista salutátio. Et ait Angelus ei: Ne timeas, María: invenísti enim grátiam apud Deum: ecce concípies in utero, et paries fílium, et vocábis nomen ejus Jesum. Hic erit magnus, et Fílius Altíssimi vocábitur, et dabit illi Dóminus Deus sedem David patris ejus: et regnábit in domo Jacob in ætérnum, et regni ejus non erit finis.
Naquele tempo, foi mandado por Deus o Anjo Gabriel a uma cidade da Galileia, chamada Nazaré, a uma Virgem, desposada com um varão, cujo nome era José, da casa de David; e o nome da Virgem era Maria. Entrando o Anjo, onde ela estava, disse: «Eu te saúdo, cheia de graça: o Senhor é contigo: bendita és tu entre todas as mulheres». Ouvindo ela isto, perturbou-se; e pensava na significação desta saudação. Então, disse-lhe o Anjo: «Não temas, Maria, porquanto alcançaste graça diante do Senhor: eis que conceberás no teu seio, e darás à luz um Filho; e o seu Nome será Jesus. Ele será grande e será chamado Filho do Altíssimo; o Senhor Deus lhe dará o trono de David, seu pai; reinará eternamente na casa de Jacob; e o seu reino não terá fim.