In illo témpore: Dixit Jesus turbis Judæórum: Nunc judícium est mundi: nunc princeps hujus mundi ejiciátur foras. Et ego si exaltátum fuero a terra, ómnia traham ad meipsum. (Hoc autem dicébat, signíficans, qua morte esset moritúrus.) Respóndit ei turba. Nos audívimus ex lege, quia Christus manet in ætérnum: et quómodo tu dicis: Opórtet exaltári Fílium hóminis? Quis est iste Fílius hóminis? Dixit ergo eis Jesus: Adhuc módicum lumen in vobis est. Ambuláte, dum lucem habétis, ut non vos ténebræ comprehéndant: et qui ámbulat in ténebris, nescit, quo vadat. Dum lucem habétis, crédite in lucem, ut fílii lucis sitis.
Naquele tempo, disse Jesus às turbas dos judeus: «É agora que o mundo vai ser julgado; é agora que o príncipe deste mundo vai ser expulso. E Eu, quando for elevado acima da terra, atrairei todos a mim». (Isto dizia Ele para indicar o género de morte de que morreria). As turbas responderam-Lhe: «Aprendemos na Lei que Cristo permanecerá para sempre. Como, pois, dizeis: é necessário que seja elevado o Filho do homem? Quem é este Filho do homem?». E Jesus retorquiu-lhes: «A luz estará no meio de vós, ainda por algum tempo. Caminhai, pois, enquanto tiverdes luz, receando que as trevas vos cerquem. Aquele que caminha nas trevas, não sabe para onde vai. Enquanto tendes a luz, acreditai nela, para que sejais filhos da luz».