In illo témpore: Erat quidam régulus, cujus fílius infirmabátur Caphárnaum. Hic cum audísset, quia Jesus adveníret a Judǽa in Galilǽam, ábiit ad eum, et rogábat eum, ut descénderet et sanáret fílium ejus: incipiébat enim mori. Dixit ergo Jesus ad eum: Nisi signa et prodígia vidéritis, non créditis. Dicit ad eum régulus: Dómine, descénde, priúsquam moriátur fílius meus. Dicit ei Jesus: Vade, fílius tuus vivit. Crédidit homo sermóni, quem dixit ei Jesus, et ibat. Jam autem eo descendénte, servi occurrérunt ei et nuntiavérunt, dicéntes, quia fílius ejus víveret. Interrogábat ergo horam ab eis, in qua mélius habúerit. Et dixérunt ei: Quia heri hora séptima relíquit eum febris. Cognóvit ergo pater, quia illa hora erat, in qua dixit ei Jesus: Fílius tuus vivit: et crédidit ipse et domus ejus tota.
Naquele tempo, havia um oficial em Cafarnaum, cujo filho estava enfermo. Tendo ele sabido que Jesus vinha da Judeia para a Galileia, foi ter com Ele, rogando-Lhe que fosse a sua casa curar seu filho, que principiava a agonizar. Disse-lhe Jesus: «Se não vedes prodígios e milagres não acreditais!». Respondeu-Lhe o oficial: «Senhor, vinde, antes que meu filho morra». Jesus disse-lhe: «Vai; o teu filho vive!». Acreditou este homem na palavra de Jesus e partiu. Ia já no caminho, e eis que seus servos foram ao seu encontro, anunciando-lhe que o filho vivia! Então perguntou-lhes qual a hora em que se achara melhor o filho. Os servos responderam: «Ontem, à hora sétima, deixou-o a febre». E o pai reconheceu ter sido aquela a hora em que Jesus lhe dissera: «O teu filho vive». Ele, pois, assim como toda sua família, acreditou.