In illo témpore: Dixit Jesus discípulis suis parábolam hanc: Assimilátum est regnum cœlórum hómini regi, qui vóluit ratiónem pónere cum servis suis. Et cum cœpísset ratiónem pónere, oblátus est ei unus, qui debébat ei decem mília talénta. Cum autem non habéret, unde rédderet, jussit eum dóminus ejus venúmdari et uxórem ejus et fílios et ómnia, quæ habébat, et reddi. Prócidens autem servus ille, orábat eum, dicens: Patiéntiam habe in me, et ómnia reddam tibi. Misértus autem dóminus servi illíus, dimísit eum et débitum dimísit ei. Egréssus autem servus ille, invénit unum de consérvis suis, qui debébat ei centum denários: et tenens suffocábat eum, dicens: Redde, quod debes. Et prócidens consérvus ejus, rogábat eum, dicens: Patiéntiam habe in me, et ómnia reddam tibi. Ille autem nóluit: sed ábiit, et misit eum in cárcerem, donec rédderet débitum. Vidéntes autem consérvi ejus, quæ fiébant, contristáti sunt valde: et venérunt et narravérunt dómino suo ómnia, quæ facta fúerant. Tunc vocávit illum dóminus suus: et ait illi: Serve nequam, omne débitum dimísi tibi, quóniam rogásti me: nonne ergo opórtuit et te miseréri consérvi tui, sicut et ego tui misértus sum? Et irátus dóminus ejus, trádidit eum tortóribus, quoadúsque rédderet univérsum débitum. Sic et Pater meus cœléstis fáciet vobis, si non remiséritis unusquísque fratri suo de córdibus vestris.
Naquele tempo, Jesus disse aos seus discípulos esta parábola: O reino dos céus é semelhante a um rei que quis fazer contas com seus servos. Logo que começou as contas, apresentou-se um servo que lhe devia dez mil talentos. Ora, como este não tinha com que pagar, mandou o senhor que o vendessem, assim como sua mulher, filhos e tudo quanto possuía, para liquidar a dívida. Então este servo, prostrando-se aos pés do rei, pedia-lhe: «Tende paciência para comigo, e pagarei tudo». E o senhor compadeceu-se do servo, deixou-o ir embora e perdoou-lhe a dívida. Apenas o servo saiu, encontrou ele um seu companheiro, que lhe devia cem dinheiros. Logo, agarrou-o até quase o sufocar e disse-lhe: «Paga-me o que me deves». O companheiro prostrou-se a seus pés, suplicando-lhe nestes termos: «Tende paciência para comigo, e pagarei tudo». Mas não quis atendê-lo. Foi dali e mandou metê-lo na cadeia, até que lhe pagasse a dívida. Vendo os outros servos, seus companheiros, o que acontecera, ficaram profundamente tristes, indo narrar tudo ao senhor. Então o senhor mandou chamar o servo e disse-lhe: «Perdoei-te toda tua dívida, porque assim me rogaste; portanto não devias tu, também, ter piedade do teu companheiro, como tive de ti?». Imediatamente se encolerizou o senhor, entregando-o aos algozes da justiça, até que lhe pagasse a sua dívida. Pois bem, terminou Jesus, assim vos tratará meu Pai celeste se cada um não perdoar do íntimo do coração a sua dívida ao seu irmão.