In diébus illis: Factus est sermo Dómini ad Elíam Thesbíten, dicens: Surge et vade in Saréphta Sidoniórum, et manébis ibi: præcépi enim ibi mulíeri víduæ, ut pascat te. Surréxit et ábiit in Saréphta. Cumque venísset ad portam civitátis, appáruit ei múlier vídua cólligens ligna, et vocávit eam, dixítque ei: Da mihi páululum aquæ in vase, ut bibam. Cumque illa pérgeret, ut afférret, clamávit post tergum ejus, dicens: Affer mihi, óbsecro, et buccéllam panis in manu tua. Quæ respóndit: Vivit Dóminus, Deus tuus, quia non habeo panem, nisi quantum pugíllus cápere potest farínæ in hýdria, et páululum ólei in lécytho: en, collige duo ligna, ut ingrédiar, et fáciam illum mihi et fílio meo, ut comedámus et moriámur. Ad quam Elías ait: Noli timére, sed vade, et fac, sicut dixísti: verúmtamen mihi primum fac de ipsa farínula subcinerícium panem párvulum, et affer ad me: tibi autem et fílio tuo fácies póstea. Hæc autem dicit Dóminus, Deus Israël: Hýdria farínæ non defíciet, nec lécythus ólei minuétur, usque ad diem, in qua Dóminus datúrus est plúviam super fáciem terræ. Quæ ábiit, et fecit juxta verbum Elíæ: et comédit ipse et illa et domus ejus: et ex illa die hýdria farínæ non defécit, et lécythus ólei non est imminútus, juxta verbum Dómini, quod locútus fúerat in manu Elíæ.
Naqueles dias, falou o Senhor a Elias Tesbiteu, dizendo: «Ergue-te, vai a Sarepta de Sídon e fica lá, pois mandei a uma viúva daquela terra que te sustente». Elias obedeceu à voz de Deus, caminhando para Sarepta. Quando chegou às portas da cidade, encontrou uma viúva, que andava à procura de lenha. Chamou-a logo, dizendo-lhe: «Dá-me um pouco de água num vaso, para eu beber». A viúva dirigiu-se a casa, para trazer a água; mas Elias, que ficou atrás dela, disse-lhe: «Traze-me também nas tuas mãos um bocado de pão, para comer». Ela respondeu: «Viva o Senhor, teu Deus, como não tenho pão algum! Apenas tenho em uma vasilha uma mão de farinha e um pouco de azeite em uma almotolia. Eis que procuro dois bocados de lenha para preparar, para mim e meu filho, quando voltar para casa, esse pouco que possuo. Comeremos isso e morreremos depois». Elias disse-lhe: «Não temas; vai e faz como disseste; mas antes faz para mim um bolo dessa farinha, coze-o no borralho e traze-mo. Para ti e teu filho prepararás depois; porque (diz o Senhor, Deus de Israel) a farinha que está na talha se não acabará e o azeite que está na almotolia se não extinguirá, até ao dia em que o Senhor fizer cair a chuva na terra». Foi ela e procedeu segundo a palavra de Elias. E comeram ele, ela e a família de sua casa! E desde aquele dia não mais faltou a farinha na talha, nem o azeite na almotolia, segundo a palavra que o Senhor proferira pela boca de Elias.