In diébus illis: Saulus adhuc spirans minárum et cædis in discípulos Dómini, accéssit ad príncipem sacerdótum, et pétiit ab eo epístolas in Damáscum ad synagógas: ut, si quos invenísset hujus viæ viros ac mulíeres, vinctos perdúceret in Jerúsalem. Et cum iter fáceret, cóntigit, ut appropinquáret Damásco: et súbito circumfúlsit eum lux de cœlo. Et cadens in terram, audívit vocem dicéntem sibi: Saule, Saule, quid me perséqueris? Qui dixit: Quis es, Dómine? Et ille: Ego sum Jesus, quem tu perséqueris: durum est tibi contra stímulum calcitráre. Et tremens ac stupens, dixit: Dómine, quid me vis fácere? Et Dóminus ad eum: Surge et ingrédere civitátem, et ibi dicétur tibi, quid te opórteat fácere. Viri autem illi, qui comitabántur cum eo, stabant stupefácti, audiéntes quidem vocem, néminem autem vidéntes. Surréxit autem Saulus de terra, apertísque óculis nihil vidébat. Ad manus autem illum trahéntes, introduxérunt Damáscum. Et erat ibi tribus diébus non videns, et non manducávit neque bibit. Erat autem quidam discípulus Damásci, nómine Ananías: et dixit ad illum in visu Dóminus: Ananía. At ille ait: Ecce ego, Dómine. Et Dóminus ad eum: Surge et vade in vicum, qui vocátur Rectus: et quære in domo Judæ Saulum nómine Tarsénsem: ecce enim orat. (Et vidit virum, Ananíam nómine, introeúntem et imponéntem sibi manus, ut visum recipiat.) Respóndit autem Ananías: Dómine, audívi a multis de viro hoc, quanta mala fécerit sanctis tuis in Jerúsalem: et hic habet potestátem a princípibus sacerdótum alligándi omnes, qui ínvocant nomen tuum. Dixit autem ad eum Dóminus: Vade, quóniam vas electiónis est mihi iste, ut portet nomen meum coram géntibus et régibus et fíliis Israël. Ego enim osténdam illi, quanta opórteat eum pro nómine meo pati. Et ábiit Ananías et introívit in domum: et impónens ei manus, dixit: Saule frater, Dóminus misit me Jesus, qui appáruit tibi in via, qua veniébas, ut vídeas et impleáris Spíritu Sancto. Ei conféstim cecidérunt ab óculis ejus tamquam squamæ, et visum recépit: et surgens baptizátus est. Et cum accepísset cibum, confortátus est. Fuit autem cum discípulis, qui erant Damásci, per dies áliquot. Et contínuo in synagógis prædicábat Jesum, quóniam hic est Fílius Dei. Stupébant autem omnes, qui audiébant, et dicébant: Nonne hic est, qui expugnábat in Jerúsalem eos, qui invocábant nomen istud: et huc ad hoc venit, ut vinctos illos dúcere ad príncipes sacerdótum? Saulus autem multo magis convalescébat, et confundébat Judǽos, qui habitábant Damásci, affírmans, quóniam hic est Christus.
Naqueles dias, Saulo, respirando ainda ameaças e morte contra os discípulos do Senhor, foi encontrar o príncipe dos sacerdotes e pediu-lhe Cartas para as sinagogas de Damasco, a fim de que, se encontrasse alguém desta crença, homem ou mulher, os trouxesse presos para Jerusalém. Indo já de caminho e próximo de Damasco, subitamente, uma luz, vinda do céu, resplandeceu em torno dele. Então caiu por terra, ouvindo uma voz que lhe dizia: «Saulo, Saulo, porque me persegues?». E ele respondeu: «Quem sois vós, Senhor?». O Senhor disse-lhe: «Sou Jesus, a quem persegues. Duro é para ti recalcitrar contra o aguilhão!». E Saulo, a tremer e atónito, disse: «Senhor, que quereis que faça?». O Senhor respondeu-lhe: «Levanta-te, entra na cidade e aí te será dito o que convém que faças». Ora os homens que o acompanhavam pararam aterrados, pois ouviam o som de uma voz, mas não viam ninguém. Levantando-se Saulo e abrindo os olhos, não via nada. Conduziram-no, então, pela mão e fizeram-no entrar em Damasco, onde esteve três dias sem comer, nem beber, nem ver. Havia em Damasco um certo discípulo chamado Ananias, a quem o Senhor disse em visão: «Ananias!». Ele respondeu: «Eis-me aqui, Senhor». E o Senhor disse-lhe: «Levanta-te, vai à rua chamada Direita e procura em casa de Judas um homem, chamado Saulo, de Tarso, que lá está, rezando, agora». (E Saulo viu que um varão, chamado Ananias, entrava e lhe impunha as mãos, para que tornasse a ver). Respondeu Ananias: «Senhor, tenho ouvido a muitos, quanto mal este homem tem feito aos vossos santos em Jerusalém; e também que tem poder dos príncipes dos sacerdotes para prender a todos que invoquem o vosso nome». Porém o Senhor disse-lhe: «Vai, porque este é o meu vaso escolhido para levar o meu nome diante dos pagãos, dos reis e dos filhos de Israel. Eu lhe mostrarei quanto é preciso que padeça por meu nome». Foi Ananias, entrou na casa e, pondo as mãos sobre ele, disse: «Irmão Saulo, o Senhor Jesus, que te apareceu no caminho por onde vinhas, enviou-me para que tornes a ver e sejas cheio do Espírito Santo». Imediatamente caíram-lhe dos olhos como que escamas, recobrou a vista e, levantando-se, foi baptizado; e, comendo, ficou confortado. Então esteve com os discípulos, que havia em Damasco, por alguns dias. E pregava a Jesus nas sinagogas, dizendo que Este era o Filho de Deus. E todos que o ouviam ficavam atónitos e diziam: «Não é este que em Jerusalém combatia os que invocavam este nome e veio aqui com o intento de levá-los aos príncipes dos sacerdotes?». Mas Saulo muito mais se esforçava e confundia os judeus, que habitavam em Damasco, pregando a Jesus e demonstrando que Este era o Cristo.